In het digitale communicatietransmissiesysteem zijn er twee series digitale optische transceivers, de ene heet "Plesiochrone Digitale Hiërarchie" (Plesiochrone Digitale Hiërarchie), ook wel PDH optische transceiver genoemd; de andere heet "Synchrone Digitale Hiërarchie" (Synchrone Digitale Hiërarchie), ook wel SDH optische transceiver genoemd.

Het systeem dat de plesiochrone digitale serie (PDH) gebruikt, is om een ​​klok met hoge precisie op elk knooppunt van het digitale communicatienetwerk in te stellen, de signalen van deze klokken hebben allemaal een uniforme standaardsnelheid. Hoewel de nauwkeurigheid van elke klok erg hoog is, zijn er altijd enkele kleine verschillen. Om de kwaliteit van de communicatie te garanderen, mag het verschil tussen deze klokken het opgegeven bereik niet overschrijden. Daarom is deze synchronisatiemethode niet strikt echte synchronisatie, dus wordt het "quasi-synchroon" genoemd.

In de telecommunicatienetwerken van het verleden werd de meeste PDH optische transceiverapparatuur gebruikt, deze serie heeft een goede aanpasbaarheid aan traditionele punt-tot-puntcommunicatie. Met de snelle ontwikkeling van digitale communicatie zijn er steeds minder directe punt-tot-punttransmissies en moeten de meeste digitale transmissies worden overgedragen, daarom kan de PDH-serie niet voldoen aan de behoeften van moderne telecommunicatiedienstontwikkeling en modern telecommunicatienetwerkbeheer. SDH is een transmissiesysteem dat is ontstaan ​​om aan deze nieuwe behoefte te voldoen.