Jest wiele rzeczy wartych poznania na temat przełączników Ethernet. Tutaj przedstawiamy głównie, jak uniknąć utraty pakietów w kontroli danych energetycznych przełączników Gigabit Ethernet. Kontrola przepływu nie może poprawić przepustowości danych całego przełącznika, ale zapobiega utracie pakietów w przełączniku. Protokół warstwy fizycznej Gigabit Ethernet IEEE definiuje kilka interfejsów Gigabit Ethernet dla różnych mediów fizycznych, w tym 1000Base-CX, 1000Base-SX, 1000Base-LX, 1000Base-T.

Wśród nich 1000Base-CX to interfejs używany w 155Ω zbalansowanych kablach koncentrycznych. W praktyce nie ma żadnego prawdziwego produktu. 1000Base-T to interfejs, który można stosować w kablach skrętkowych kategorii 5 lub wyższej. Jego standardem jest IEEE802.3ab. Standard ten został wydany dopiero w czerwcu 1999 r., a obecnie na rynku pojawiają się dopiero produkty komercyjne.

1000Base—SX wykorzystuje interfejs laserowy o długości fali 850 nm, który nadaje się jedynie do światłowodów wielomodowych. 1000Base-LX wykorzystuje interfejs laserowy o długości fali 1300 nm, który nadaje się do światłowodów jednomodowych i wielomodowych. 1000Base-SX jest używany głównie w sieciach kampusowych i szkieletowych sieciach przedsiębiorstw.

1000Base-LX jest głównie używany w sieciach obszarów metropolitalnych. Teraz inną szeroko stosowaną siecią obszarów metropolitalnych jest dalekosiężny interfejs optyczny przełącznika Gigabit Ethernet 1000Base-LH. Generalnie używa się laserów o długości fali 1300 nm lub 1550 nm, które mogą osiągnąć ponad 50 km. Nawet odległość transmisji 100 km bez przekaźnika.

Należy podkreślić, że chociaż IEEE podaje odległość transmisji Gigabit Ethernet w najgorszych warunkach transmisji, w rzeczywistych zastosowaniach odległość transmisji produktów różnych producentów znacznie przekracza standardowe ustalenia, np. PowerRail 1000 firmy Alcatel. Interfejs 1000Base-LX przełącznika megaroutingowego może przesyłać dane na odległość 22 km bez przekaźnika w rzeczywistym teście.