W systemie transmisji komunikacji cyfrowej istnieją dwie serie cyfrowych transceiverów optycznych: jedna nazywana jest „Plesiochronous Digital Hierarchy” (Plesiochronous Digital Hierarchy) i nazywana jest transceiverem optycznym PDH; druga nazywana jest „Synchronous Digital Hierarchy” (Synchronous Digital Hierarchy) i nazywana jest transceiverem optycznym SDH.

System wykorzystujący plezjochroniczny szereg cyfrowy (PDH) ma na celu ustawienie zegara o wysokiej precyzji na każdym węźle cyfrowej sieci komunikacyjnej, sygnały tych zegarów mają jednolitą standardową częstotliwość. Chociaż dokładność każdego zegara jest bardzo wysoka, zawsze występują pewne drobne różnice. Aby zapewnić jakość komunikacji, różnica między tymi zegarami nie może przekraczać określonego zakresu. Dlatego ta metoda synchronizacji nie jest ściśle prawdziwą synchronizacją, dlatego nazywa się ją „quasi-synchroniczną”.

W przeszłości w sieciach telekomunikacyjnych stosowano większość urządzeń transceivera optycznego PDH, ta seria ma dobrą adaptację do tradycyjnej komunikacji punkt-punkt. Wraz z szybkim rozwojem komunikacji cyfrowej, jest coraz mniej bezpośrednich transmisji punkt-punkt, a większość transmisji cyfrowych musi być przenoszona, dlatego seria PDH nie może sprostać potrzebom rozwoju nowoczesnych usług telekomunikacyjnych i zarządzania nowoczesnymi sieciami telekomunikacyjnymi. SDH to system transmisyjny, który powstał, aby sprostać tej nowej potrzebie.