เราทุกคนทราบดีว่าเครือข่ายประกอบด้วยอุปกรณ์ออปติกต่างๆ และเครื่องส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรมเป็นส่วนสำคัญของเครือข่าย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากระยะทางในการส่งข้อมูลสูงสุดของสายเคเบิลเครือข่าย (สายคู่บิดเกลียว) ที่เราใช้บ่อยครั้งนั้นมีข้อจำกัดมาก ระยะทางในการส่งข้อมูลสูงสุดของสายคู่บิดเกลียวทั่วไปคือ 100 เมตร ดังนั้น เมื่อเราวางโครงข่ายขนาดใหญ่ขึ้น เราจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์รีเลย์ แน่นอนว่าสามารถใช้สายประเภทอื่นในการส่งข้อมูลได้เช่นกัน เช่น ใยแก้วนำแสงเป็นตัวเลือกที่ดี ระยะทางในการส่งข้อมูลของใยแก้วนำแสงนั้นยาวมาก โดยทั่วไปแล้ว ระยะทางในการส่งข้อมูลของใยแก้วนำแสงโหมดเดียวจะมากกว่า 10 กิโลเมตร และระยะทางในการส่งข้อมูลของใยแก้วนำแสงโหมดหลายโหมดสามารถสูงถึง 2 กิโลเมตร เมื่อใช้ใยแก้วนำแสง เรามักใช้เครื่องส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรม ดังนั้น เครื่องส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรมเข้าถึงเครือข่ายได้อย่างไรกันแน่

เมื่อเชื่อมต่อเครื่องรับส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรมกับเครือข่าย จะต้องนำสายเคเบิลใยแก้วนำแสงจากภายนอกเข้ามาก่อน สายเคเบิลใยแก้วนำแสงจะต้องหลอมรวมในกล่องสายเคเบิลใยแก้วนำแสง ซึ่งก็คือกล่องขั้วต่อ การหลอมรวมสายเคเบิลใยแก้วนำแสงก็ถือเป็นเรื่องที่ต้องรู้เช่นกัน จำเป็นต้องลอกสายเคเบิลใยแก้วนำแสง หลอมรวมเส้นใยบางๆ ในสายเคเบิลใยแก้วนำแสงด้วยหางเปีย แล้วใส่ลงในกล่องหลังจากหลอมรวมแล้ว ควรดึงหางเปียออกแล้วเชื่อมต่อกับ ODF (แร็คชนิดหนึ่งที่เชื่อมต่อด้วยตัวต่อ) จากนั้นเชื่อมต่อกับจัมเปอร์ด้วยตัวต่อ และสุดท้ายเชื่อมต่อจัมเปอร์กับเครื่องรับส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรม ลำดับการเชื่อมต่อถัดไปคือเราเตอร์—-สวิตช์—-LAN—-โฮสต์ ด้วยวิธีนี้ เครื่องรับส่งสัญญาณใยแก้วนำแสงระดับอุตสาหกรรมจะเชื่อมต่อกับเครือข่าย